PIETRE: “Trìste è quìe pullàre addó’ la cajìna cànta e je càlle s’atà stà’ zìtte! ”

GIACINTA: “Eh, Pié’, ma cómm’è… appéna sposàte pàre che te stìvi zìtte… e mó !? … Te piacétte le dórge?… E mó càca l’amàre! “

PIETRE: “Ecche, pé’ lla fàme, ‘nn’àtre póche camminème ‘ndondelùne! ”

GIACINTA: “Rengràzia Ddìe a fàccia pé’ tèrra !… Oh… àsene sì e àsene remàni! Oh, óh… ècche me pàre che la cajìna fà j’óve e àjie càlle ce ‘ngènne je cùie!… Eh, Pié’… dìmme ppó’… mìcie mìcie te piàce… e frùsta vì’ nó, èh? ”

Si ode, distinto, un raglio d’asino.

GIACINTA: “Je sìndi? Esse fràtete!… “

PIETRE: “ Pecché, nen pò’ èsse sòreta? “

CHIARINA: “Eh, Giacì’… a mi Piétre me pàre ‘ne bbóne cristiàne…”

GIACINTA: “Bbóne?… Arrùste che lle patàne, Chiarì’!…A quìsse ce ss’òne ‘nnacquanìte le cervèlla… ‘ne jórne pàsta e fascióli… ‘n’àtre jórne fascióli e patàne… je sàbbete cannaruzzìtti e fascióli e… quànne ce fàcce i fascióli che lle cóteche?… Che j’addóre se sènde finènt’àlla càsa de Vavacciòna?… Nen ce lle mìtti, èh… brùtte sgorzemellàte?! “

PIETRE(togliendosi il cappello): “I vìti quìsti che ténghe ‘ngòccia, Chiarì’? ”

CHIARINA: ”Mbè… càcche annìtte ce sta… te stà’ a pelà’ ‘ne póche cómme sse caliottóne de Zefferìne… “

PIETRE: “Nóne, Chiarì’… i capìji nen se càschene…è che ‘ncòccia…me stànn’a nàsce tùtte piantùcce de fascióli! ”

GIACINTA: “Oh, è pròpia le vére….ècche chi s’addòrme che lle creatùre la mmatìna s’àveza scummerdàte… óh pequerà’… è bbòna ‘ss’àcqua?… E tu nen té séte!… Pié’ nen ce stà’ ròsa sènza spìne!…Te lle sò’ sèmbre dìtte! “

PIETRE: “Giacì, ècche è tutte ‘ne frattóne de spìne… ma la ròsa addó’ stà ? ”

GIACINTA: “Pié’… chi tróppe s’abbàssa ce sse scròpe je cùie!… E dìmme ppó’… e quànte te fàcce la panondèlla?… E la frittàta che lla cococcélla?… E délla bruschiétta che ‘ne friquiàta d’àjie, èh, bicantó’… gnènte dìci? ”

PIETRE: “Ecche… ce ‘óne i maccarùni, Giacì’, che je sùghe d’agnéje! ”

GIACINTA: “La jàtta àjie cammìne vàrda sèmbr’àlla tièlla… Pié’ le póche è bàrzeme e le tróppe è veléne!…e recòrdetele sèmbre!

Mó… pé’ ógge a mesejórne… sò’ crombàte ‘na bbèlla ricòttèlla de vàcca pé’ fàtte refà’ la ‘ócca: sì condénte? “

PIETRE: “Oh… Giacì’… che lla ricòtta m’ammósce e me métte la debbelézza… e tu le sà’! “

GIACINTA: “Sìnte ‘ste cóse rentrecenìte!…Che lla ricòtta?!… E pecchè… sènza ricòtta?…Oh che scì’ ‘ccise ‘ste schiortellóne! Le vìte che pézze d’òme m’ha rattoccàte!?… Eh, te le sò’ già dìtte ‘n’àtra ‘òta… a màmmeta te remànne… che scì’ sconsolàte…tu nzi bbóne nò pé’ frecà’ e nò pé’ ffà’ la guardia!…”

CHIARINA: ”Giacì’(si alza)… e zìtta, nó!…Le ràbbie fànne màle àjie féchete e tu, pé’ lle tróppe strillà’, st’a ffà’ scurì’ l’ària…”

GIACINTA: “Oddì’… scìne… Chiarì’… me sènde ‘ne póche scì-frecàta… me stà a venì’ cómme ‘nè votacére… Matònna mé… ma che mme st’a succète?…Oddì’ me sténgh’a ssendì’ màle… oddì’…. ma che me st’a succède?…”

Si ode un persistente e strano nitrire di cavalli…anche i cani abbaiano senza soluzione di continuità…

PIETRE: “Ma cómm’è, a quést’óra, i càni me pàrene ‘nguastìti… e ji cavàji che strìllene sènza tréquia… ma che st’a succète? ”

ZEFFERINE: ”Oddìe è le vére… ma che st’a succète?… Oddì’ ‘ste fùrne s’è mìss’a bballà’… óh, ècche se st’a reotecà’ tùtte… quést’è la fìne je mùnne…”

GIACINTA( si abbraccia con Chiarina): “Màmma mè’… sànte ‘Middie… quìst’è je tarramùùùte!…“

Urla forsennate… bagliori sinistri… rumori assordanti… una gigantesca,infernale nuvola di polvere… lamenti strazianti… poi… un fuggi-fuggi indemoniato, un buio profondo, impenetrabile scende tragicamente sulla città: Avezzano non esiste più. (27) 

Fine del primo atto

Giovambattista Pitoni

pag.7 di 7-Sante 'Middie... Je Tarramute !

t4

pag.7 di 7-Sante 'Middie... Je Tarramute !

avezzano t4

t5