Mascigrà’… cérte la potéme raccontà’… e quéste è le bbóne!… Oddì’… chi sà pó’ pé’ quànte témbe atéma ì’ a cìngi ‘ncójie… ma è méjie a cioppecà’… che a nen camminà’!“

MASCIGRANDE: “Le murì’ nen è gnènde… è le suffrì’… ma quànta gènte ha redàte l’ànima a Crìste!… Mah… réquie a ìssi e salùte a nnù! ”

SACCADDOSSE:“ Ecche se se pènza àlle murì’… nen se càmba cchiù… tirém’a ccampà’ àlla méjie! “

MASCIGRANDE: “Le cóse che nen succètene che cént’ànni… te succètene che ‘ne minùte ! ”

SACCADDOSSE: “Mascigrà’… sa che c’è? Finchè ce nn’è… vìva je Rré… quànne nen ce nne sta chiù… vìva Gesù ! ”

MASCIGRANDE: “Eh… Saccaddó’… stév’a penzà’…ma la sciviarèlla… che dicìvi sèmbre… è fenìta?… Tu pàrli cómme ‘ne prète ‘ncìma àjie pùrpite!… Prìma ‘ntruppechìvi tre vvòte ‘gni paròla e mó… e chi te fèrma chiù a tì’? ”

SACCADDOSSE: “Mascigrà’… je tarramùte ha derrupàte Avezzàne che tùtti j’avezzanési: mijiàra de mórti che stànne angóra sótte le macère… creatùre che nen tènne chiù ‘na màmma e ‘ne pàtre… chi nen se fìta a strascinà’ le còsse… ‘nzómma Sànte ‘Mìddie a tùtti ha fàtte cómme Sànde Làzzere… méne che a mì!!!.”

MASCIGRANDE: “E grazie a Sànte ‘Middie, prò! “

SACCADDOSSE: “Pé’ lla paùra délla sèrpa de je frattóne de San Callìste… m’è venùte je ‘ntartajiaménte e mó… pé’ lla paùra de je tarramùte… sò’ rrevenùte cómme prìma… nen ‘ntartàjie chiù… me sò’ llevàte le trìdice sóme de ràne tra càpe e cójie… oddì’… quànte sténghe bbóne, Mascigrà’… ”

MASCIGRANDE: “Bèh… mó la paròla t’è revenùta… nen si chiù ‘na creatùra… ècche ce sta tànde da fà’… sarrìa óra che te mettìssi a ffà’ caccósa… màle che và… va’ a pàsce le pèquere…”

SACCADDOSSE: “A pàsce le pèquere?… E mó pùre tu te cce mìtti… e scì’ benedìtte, Mascigrà’, sci’ benedìtte… pé’ ‘sse cóse m’abbàsta Dón Fetèle… ‘na ‘òta ch’èva comenzàt’a llaorà’… me sò’ arruinàte quàsce pé’ sèmbre e mó… me ’ó fà’ rencomenzà’?… E se mme rrèsce je serpóne pé’ la fràtta de San Callìste? ”

MASCIGRANDE: “E tu càgna vìa… nó ?… Vàttene pé’ lla Pennerìna, pé’ Papàcqua… oppuraménte a Scavezacàlle… e la sèrpa de Sàn Callìste… se fréca éssa e chi è! ”

SACCADDOSSE: “Mascigrà’… sò’ aùte ‘na bòtta de fertùna che ‘ste tarramùte e… ‘n’aténga apprefittà’!… Nen pòzze ‘nzardà’… nóne, Mascigrà’… e pròpia mó che m’è revenùta ‘na chiàcchiera… che fréche quàsce quàsce… pùre Giacìnta Ziriòna?

Saccaddosse, nel pronunziare queste ultime parole, non si avvede che alle sue spalle è giunta Giacinta Ziriona e suo marito Pietro che, per camminare, si aiuta appoggiandosi ad un rozzo bastone.

GIACINTA 
(evidentemente contrariata poiché è stato pronunziato
il suo nome): 

“Saccaddóóó… té ‘na ‘òcca cómme ‘ne fùrne…che vurrìsti dì’ de Giacìnta? ”

SACCADDOSSE (ha avuto un sobbalzo per l’urlo inaspettato di Giacinta e, di conseguenza, inizia nuovamente a balbettare): 

“Giacì’… che sò’ dìtte de màle?… Che m’èva venùta ‘na chiàcchiera cóme quéla che té sèmbre tu! ”

MASCIGRANDI: “ Saccaddó’… ma cómm’è? Ma mó sì recomenzàt’a ‘ntartajià’? “

GIACINTA: “Atà st’attènte… quànne pàrli de mì…ì’ la chiàcchiera l’addòpre quànte sèrve! “

SACCADDOSSE: “E penzà pó’… che je tarramùte ha accìse tànta bràva ggènde!…”

GIACINTA: “Ah, scì’… E tu m’ulìvi fà’ murì’ sótt’àlle macère?… Brùtte càne rugnùse! “

MASCIGRANDE “Giacì’… e attàcchete ‘ne póche ‘ssa lèngua ca vvòta, nó?!“

GIACINTA: “Mascigrà’… e nen te cce métte pùre tù, mó!… ‘Ste cacalùse ‘ntartajióne…óh!…nòmmina Giacìnta pé’ sènza gnènde… ma che te nne sì ‘scìte ‘ntùtte? “

PIETRE:“ Malamènte è quìjie pullàre addó’ la cajìna cànda e je càlle s’atà stà’ zìtte!…”

GIACINTA: “Pié’… pùzze fà’ j’ùrdime refiàte pùre tù… tèh…! ”

PIETRE:“Je mùle… se sònna sètte ‘òte la nòtte d’accìte je patróne!”

GIACINTA: “Pié’… ‘nte fità’ de quìjie che pàrla póche!

SACCADDOSSE: “La ‘gnorànza fa’ la mmàla creànza! Pòre Piétre… e c’ha fàtte de màle? ”

GIACINTA: “Saccaddó’… tu atà parlà’ ‘ne jórne scì’ e ‘ne jórne nó’… e quànne t’attòcca… è méjie che te stà’ zìtte! ”

SACCADDOSSE: “Oh… Giacì’… Gesù Crìste ha mìsse ‘na còccia petù’…!”

GIACINTA: “Ma che ‘sse cioccóne tì’… ce sse pò’ fà’ sóle a tambùrre! “

SACCADDOSSE: “Tànte addó’ scàppi?… Prìma o pó’… pùre a tì… te càndene le requiamatèrne! “

GIACINTA(visibilmente adirata, per il funereo augurio di Saccaddosse, toglie di mano a Pietro il bastone, sul quale questi si tiene appena in piedi, e tenta di scagliarlo verso Saccaddosse. Pietro, senza sostegno, cade a terra):

“Ih, che tte pùzze strùje cómme le sàle all’àcqua!…’Ste panundóne brùtte! “

(Saccaddosse, inseguito da Giacinta armata di bastone, cerca di sottrarsi… Pietro tenta a mala pena di rialzarsi… Mascigrande, senza tanta convinzione, cerca di dividere i contendenti. Appare sulla scena Ercole Nardelli, uomo di scuola, con atteggiamento quasi profetico). (47)

NARDELLI: “Oóóhhh!… óhhh!… ma che v’hànne pijiàte le ‘nfantijòle?… Ecche stéme tùtti a ‘ne fùnne de létte e ce atéma raccommannà’ l’ànima àjie Patretèrne… e vù jéte litichènne?…”

GIACINTA: “Prefessó’… ècche se nen ce ajiutéme che lla léngua… ficéme la fìne de je crastàte…che nàsce cornùte e mòre scannàte!”

NARDELLI: “Ma nen le vetéte che séme remàsti quàttre jàtti e nen ce potéme permétte de liticà’ cómme ficévene i capùni de Rènze!? ”

GIACINTA: “Chì?… Rènze de Crillìtte?… Prefessó’… le chiàcchiere se lle pòrta je vénte… ècche ce ‘óne ì maccarùni pé’ ‘mbì’ la pànza! ”

NARDELLI: “Quéste è le vére… ma se ce scannéme tra de nù… mó che st’arrivà’ tùtta ‘sta gènde da fòre pé’ dàcce ‘na màne … che figùra ce ficéme? “

GIACINTA: “Prefessó’… a propósite de ‘ssa gènde de fòre… se dìce che va girènne ‘ne prète tànte curiùse… è cìche cìche… ma è tànde bbóne… va pùre mése sdellenzàte… dìcene che va raccapezzènne pé’ ddésta tùtte le creatùre… se lle ‘ngòlla e… se lle pòrta nze sà addó’… ma… cómm’è?…”

NARDELLI: “ Giacì’, se tràtta de ‘ne bbóne cristiàne… m’òne dìtte che se chiàma Dón Luigge Orióne… va raunènne tùtte ‘ss’àmime ‘nnocènte che sò’ remàste sènza màmme e sènza pàtre…”

SACCADDOSSE: “Ma tè’ ‘na parlatùra… giargianése… ‘nzómma pàrla ‘ne póche ‘nciànfriche…”

GIACINTA: “Zìtte tù… ‘ste ‘gnorandóne anarfabbèta! “

NARDELLI: “Saccaddó’… quìjie pàrla cómme pàrlene àjie paése sì… è de Tortóna…”

GIACINTA: “E’ d’Ortóna…?… M’òne dìtte che stà dóppe de Pescìna… allóra stà ècche vecìne?… E cómm’è… ‘mméce… che pàrla cuscì’… cómme ‘ne sciollà pipè?…”

NARDELLI: “Nen è… Ortóna… Giacì’…. è Tortóna… ‘ne paése ‘na fréca londàne…”

GIACINTA: “Chiù londàne de Ròcca de Càgne o de Ròcca de ‘Otte?…”

NARDELLI: “Scìne, è’ ‘ne paése ‘na frecàccia chiù londàne… stà ‘Mpiemónde…”

GIACINTA: “Porèll’a mmì… e che è, mó… ‘ste Piemónde?…’N’àtre paése angóra?”

NARDELLI: “ Nóne, Giacì’… je Piemónde è ‘na reggióne cómme j’Abbrùzze nóstre ! ”

GIACINTA: “Bèh…ma che c’éntra mò… j’Abbrùzze ?”

NARDELLI: “Ecchè… ‘àtte pacénzia… ca mó te lle spiéche: Tortóna è ‘ne paése cómme Avezzàne nóstre…”

GIACINTA: “Uh… pòre Tortóna… allóra pùre lòche ci’a fàtte je tarramùte ! ”

PIETRE:“ Eh,Giacì’… arrécchia ‘ne póche… làssa parlà’ je prefessóre e sprìscete ‘ssé cervèlla ‘nnacquanìte pé’ cercà’ de capì’ caccósa…! ”

GIACINTA: “Pié’… attùrete ‘ssa ‘ócca e stàtte zìtte… tu cùndi quànne je quàttr’a ttré ssétte…e pàrla quànne pìscia la cajìna ! ” 

 

pag.6 di 7 atto secondo-Sante 'Middie... Je Tarramute !

t4

pag.6 di 7 atto secondo-Sante 'Middie... Je Tarramute !

avezzano t4

t5