TOMASSINE: “Méne màle che ce stà tu… ma cómme fà’ a sopportà’ tùtte ‘ste laóre?… E la fatìca?! ”

DON ORIONE: “ La sera sono esausto ma soddisfatto del lavoro svolto… mi corico sotto una coperta e dormo profondamente… il mattino seguente, sia ringraziato il Cielo, mi alzo fresco e riposato come non mai e inizio nuovamente la mia missione…ma è bene che io vada… i miei orfanelli non possono attendere oltre… buongiorno e sia lodato Gesù Cristo! “(40)

TOMASSINE: “Scìne, scìne… che scià lodàte Gesù Crìste e che Dìe te benedìca… (poi, continuando)…quìste scì ch’è ‘ne cristiàne… óh…de tànda bbràva gènde che s’è vìsta pé’ décqueta… bèh sènza mancazióne pé’ nisciùne, èh…ma quìste è je méjie!… Ne tenessèmme ‘n’atra centenàra!!!”

Appare un uomo barcollante, con lo sguardo allucinato, che continua a ripetere, con espressione tra il pianto e la risata, in modo ossessivo (41):

BIASINE: “Nen pò’ èsse… nen è le vére… nen pò’ èsse… nen è le vére…”

TOMASSINE: “Ma chi sì? D’addó’ vé?… Ma tu me pàri Biasìne Sciàncacellìtte… ó nó? “

BIASINE: “… Scìne, sò’ ì’… ma nen pò’ èsse(scuotendo la testa)… nen’è le vére… nen pò’ èsse… nen è le vére… sò’ pijiàte ‘n’abbàjie… “

TOMASSINE: “Ma… che t’è succésse?… Raccónta… raccónta ppó’ cómm’è ìta!…”

BIASINE: “Eh… che scì’ mmaledìtt’je destìne mì’… témb’arrète, àlla bottéca, je ferràre me dicétte de ì’ a Milàne, pé’ ‘ne laóre gnóve che sóle ì’ potéva fà’…”

TOMASSINE: “… e mbè? Ce sì ìte, nó? ”

BIASINE: “Sùbbite penzétte: quéste è le pàne pé’ ji dénti mì… lòche m’abbùsche quàttre sórdi… pó’ revénche e me fàcce ‘na bèlla casétta da cristiàne… che ‘ne pezzìtte d’órte addó’, che Menecùccia e Luritùcce, la creatùra mé, me cce vójie reotreià’ cómme ‘n’àsene nnammése àll’èrba ‘mèrica…”

TOMASSINE: “Ah… scì’!… “

BIASINE: “Rejétte a càsa e ce dicétte a Menecùccia: Menecù’… aténga ì’ a Milàne: je patróne m’ha commannàte pé’ ‘ne laóre ‘ne póche ‘mbrujiàte che sortànte ì’ pòzze fà’…‘nte proccupà’ che ì’ ‘gni tànte revénche, èh! ”

TOMASSINE: “… mbè…dicìsti pròpia bbóne! “

BIASINE: “Je jórne apprésse, de mmatìna cétte, m’attacchétte ‘na bèlla mmutìna e dóppe ch’èva basciàte Menecùccia e Luritùcce, che angóra nen èva scoppàte j’ócchi, partìtte… je còre mì’ sbufféva cómme quànne la vaporièra arrìva dóppe Pónte Romàne… “

TOMASSINE: “… mbè, mbè?… ”

BIASINE: “M’èva appéna appennecàte… ‘ne fìschie, ‘na frenàta… all’ambruvvìsa, ècchete Róma! ”

TOMASSINE: “… óh… óh!…che trène velòce! “

BIASINE: “Nen fàcce a témbe a calà’ dàjie trène… ‘ne cristiàne che ‘na tórza de càrte ‘ntórne àjie ‘ràccie allucchéva:

“Je tarramùùùte… je tarramùùùte d’Avezzàne… tùtte distrùtte… ‘na disgràzia ròssa ròssa!… ‘Na fréca de mórti! “

TOMASSINE: “E tu che si fatte? ”

BIASINE: “I’… ‘nce ‘oléva créte… nen potéva èsse… oddì’ Menecùccia me e Luritùcce… la creatùra…bàsta… vìdde ‘n’àtre trène che partìva p’Avezzàne nóstre… ce montétte ‘ncìma e repartìtte…je trène mmaledìtte nen arrivéva mài… e ógne ‘òta che se ferméva… èva cómme ‘ne cazzótte ‘ncìma àjie stòmmeche…”

TOMASSINE: “… e… mbè? E…. dóppe?… Cómme ìtt’a ffenì’? “

BIASINE: “Finarmènde… Avezzàne… oddì’ che disgràzia… ‘nce stéva chiù gnènde… tùtte garrupàte… c’èva passàta ‘na maledizzióne…me mettétte a córre… scappétte… me caschétte… me ravezétte… rescappétte ‘n’àtre póche…me ‘nfrociétte àlle prète… recorrétte angóra… recorrétte mmés’àjie vénte che me fischiéva déntr’àlle récchie…ma àlla fìne… quàsce gnattùne…arrivétte addó’ ce stéva la casa mé…ch’appéna appéna la reconoscétte… “

TOMASSINE: ” E mojieta Menecùccia? E la creatùra?… “

BIASINE: “… Tùtte crollàte… tùtte crollàte… ‘ncomenzétt’a scavà’ che lle màne… je vénte fischiéva e la nève me stév’a recuprì’…ma ì’ scavéva sèmbre, scavéva… scavéva… cerchéva aiùte… strilléva… ma nisciùne me sentìva…e continuéva a scavà’ che lle màne ‘nzanguelendàte… e acquànt’all’ambruvvìsa… ‘na manùccia:scàv’e scàva angóra… e chi te véte?… Luritùcce, la creatùra mé… èva mórte…” (scoppia in un pianto dirotto).

TOMASSINE: “Oddì’… pòre Biasìne… e… Menecùccia?… “

BIASINE: “Condinuétt’a scavà’… le màne angóra chiù ‘nzanguelendàte… ma ì’ scavéva sèmbre e… finarmènte… ècchete je pète délla lettièra… pò’ la copèrta che Menecùccia s’èva fàtte che lle màne sé… lavorènne nòtt’e jórne che j’anginétte… pó’ la ‘mbuttìta fàtta che lla làna délle pèquere de Zi’ Rantùcce…oddì’… ècche sótte ce stà Menecùccia… mójiema… la fémmena mé… sarà vìva o mòrta?… Oddì’, oddì’… pìjie ‘ne pìzze délla copèrta… ‘na bbòtta… e che tte scròpe? …”

TOMASSINE: “E… mbè?… La truìsti mòrta, Biasì’? “

BIASINE: “Nen potéva èsse… nen èva le vére… Menecùccia mé abbracciàta a ‘n’àtr’òme!…Te pòzzene finì’ d’accìte… nen èva la casétta mé… m’èva sbajiàte… nen potéva èsse… nen èva le vére…quéla nen èva Menecùccia… nen potéva èsse… nen èva le vére…”

Si allontana ora ridendo ed ora piangendo, portando ambedue le mani sulla testa. Si avvicina lentamente La Ciaralla, donna notoriamente bigotta: accompagna una fanciulla piangente e smemorata. 

TOMASSINE: “Oh… Ciarà…pùre tu stà ècche…méne màle!…”

CIARALLA: “Ecche ce ss’è reotecàte je mùnne ‘ncójie… e mó stéme àlle màne de Dìe!… mó cérche de dà’ ‘na màne a ‘sta vajiòla! “

TOMASSINE: “Va bbón’a penz’a ‘st’ànima de Ddìe…ma marìtete? “

CIARALLA; “Eh… marìteme Luiggìtte s’è sarvàte che lla scì’ e che lla nó’…’n’àtre póche redéva l’ànim’a Crìste…méne màle, s’è rótta sóle ‘na còssa! “

TOMASSINE: “E mmó addó sta? “

CIARALLA: “ Eh… sò’ troàte ‘na pòrta sganganàta e che ‘ne pòche de fràsche e che ‘ne pannóne che ssò’ rescìt’a raccapezzà’ sótt’àlle prète…sò’ fàtte ‘na capannòla pé’ reparàcce dàlle frìdde…Luiggìtte sta lòche sótte e se lamènda… ma ce lle so’ dìtte j’àtre jórne: Luiggì’… che te strìlle?…Stàtte zìtte e chiuttóste rengràzia Sànt’Andònie! “

TOMASSINE: “ Ma cómm’è… Ciarà’…’sse pòre Luiggìtte s’è rótta ‘na còssa… e atà pùre rengrazià’ Sànt’Andònie? “

CIARALLA: “ E pecché… nen se lle potéva rómpe tìtt’i ddù’?… La gràzia l’ha sèmbre aùta… o nò? “

TOMASSINE: “Bèh cérte… rispétt’a quìji ch’òne fàtte ‘na mmàla mòrte… óh, Ciarà’… ècche piàgnene pùre le prète! “

CIARALLA: “ E nen è gnènte, quéste… è quéle che vè’ apprésse!?… Ecche… mó…o ce sse màgnene i pitócchi… o schiòppene le mmalatìe!…

Già mó nen me lla fìde mànche a respónne ajie rosàrie… e pó’? “

TOMASSINE: “ Ma… ‘ssa vajiòla che pùrt’apprésse, dìmme ‘ne póche, da sótt’a quàle macèra è ‘scìta? Cómme se chiàma? Addó’ la pùrte? “

CIARALLA: “L’hànne rescavezàta da sótt’a ‘na mondàgna de prète… lòche… ajie collégge délle fémmene…la pòra signorìna… la direttrìce… la professoréssa Assùnta… (42) che tùtte quélle bèlle vajiòle…pènza ppó’, èrene trecénte… èh… che ‘n’àttime… tùtte mòrte… se n’òne sarvàte sètt’ó òtte… e pùre quésta! “

TOMASSINE: “Ma cómme se chiàma?… D’addónna vè? “

CIARALLA: “Che lla bbòtta ch’aùte ‘ncòccia… la próvela, le scùre, la séte, la fàme, la paùra… nze recòrda gnènde… e pé’ mó me lla pòrte che méche… e pó’ vetéme che ss’atà fà’… scià fàtta la volondà de Ggesù Crìste! “

TOMASSINE (rivolgendosi direttamente alla fanciulla): “Eh, vajiò’… cómme te chiàmi? “

pag.4 di 7 atto secondo-Sante 'Middie... Je Tarramute !

t4

pag.4 di 7 atto secondo-Sante 'Middie... Je Tarramute !

avezzano t4

t5