t1

Comune di Avezzano

t2

CHIARINA: “E quésse è lle bbóne!… E… allóra? ”

FRAMMACONA: “Nen ce piàce tànde de spènne! ”

CHIARINA: “Mbè, a mì me pàre bràve… cuscì’ s’atà fà’!… Ma tànde ‘òte se fùsse mìss’a ddièta e nen pò’ tànde magnà’… “

FRAMMACONA: “Nen pò tànde magnà’? E quìjie se magnarrìa sànde Bbiàse che tùtta la bàrba…”

CHIARINA: “E… allóra, cómm’è? “

FRAMMACONA: “E’ strìtte de cùje, Chiarì’! ”

CHIARINA: “Eh… quìsse nen è tànde ‘ne difétte brùtte… ànzi, ànzi!… ”

FRAMMACONA: “Quéla pòra vajiòla… l’ha méss’a ppàne e àcqua cómme ji carceràti!… E pó’… óh… màgna èssa… te pùzze affocà’!… Màgna je pórche: Ddìe je bbenedìca, ‘ste zezemóne mì’! “

CHIARINA: “Prò… pé’ lle laorà’…”

FRAMMACONA: “E nen lle sà’… Chiarì’?… Le sànne tùtti… fà l’àrte de Micchelàcce: pìjia la mójie e la pòrta a spàsse! ”

CHIARINA: “Mbè… e… allóra? ”

FRAMMACONA: “E’ ìta cuscì’… ma potéva ì’ pégge… e allóra… contendémece!… (si ode un tocco di campana)… Assàmme ainà’ che lla méssa stà pé’ ‘ncomenzà’ e Dón Gervàsie… s’arrìve tàrdi… m’aòcchia schiórte… e se pùre ‘ngàzza! ”

CHIARINA: “Aìnete Frammacò’… e raccommànnete a San Bartolommè’… nze pò’ sapè’… (poi proseguendo, mentre Frammacona si allontana a passi svelti)… Cérte… ‘sse jénnere de Frammacòna… ch’a mìsse quéla pòra vajiòla a cocòccie e patàne cómme je pórche… a ‘nn’àtre póche, se condìnua de ‘ste pàsse, ce sse cóndene le costàte… bah!…”

Entra in scena Natojia, l’avvisatrice del forno.

NATOJIA: “Chiarììì’… “

CHIARINA: “Uuuh!…. E’ arrivàta la rànnena!…Nató’… sbrichémece pó’… ècche tenéme tànte da fà’, che nen ce potéme retòlle! ”

NATOJIA: “Chiarì’… e pènz’a stà’ bbòna ‘na ‘òta!… (poi, a voce bassa)… Ne so’ vvìsti de ‘ssi cavàji de córre ! ”

CHIARINA: “Bèh… cérte…tu… Nató’…”(scuote la testa).

NATOJIA: “ Oddì’ Chiarì’… e fàlla reposà’‘ne póche ‘ssa còccia!… Nte bbàsta de commàtte che Zefferine?…”

CHIARINA: “Zefferine?… E quìjie raccòlle la spìca e làssa je manóppie… e tu le sà’ che ècche fàcce quàsce tùtt’ì’… Zefferìne fà… fà caccósa… ma nen le vìte che nen ce piàce de ‘ngrufà’? “

NATOJIA: “E tu, Chiarì’… pecché quàsci sèmbre nce dìci gnènde?… “

CHIARINA: “Je vòve che nen vò’ arà’… a vòji’a sprongecà’! E agnùne tè la cróce sé, Nató’… e ì’ ténghe Zefferìne!

NATOJIA: “ Ma te lle recùrdi càcche annìtte fa… quànne j’àtre sìndeche… Dón Cìccie…”

CHIARINA: “Oddì’… Nató’… nce ficéme sendì’ àlla gènte… ma mó te st’a rrecordà’ quélle de nòv’ànni fà?…Eh… arrivétte je scérre Pennàzza, je parènte de Giòbbe (2), che ‘na càrta déjie sìndeche e ce dicétte: “Zefferì’… se ècche… ‘ncàpe a dièce jórni ‘ste fùrne nen divènda cómme ‘ne spécchie… je chiutéme e nze ne pàrla cchiù! ” (3)

NATOJIA: “Je fùrne, prò, èva divendàte ‘ne póche ‘ncozzecàte… e nen se sapéva addó’ métte i péti… je ssìndeche ‘na pòca de raggióne la tenéva !… “

CHIARINA: “ Quànne t’arrìva ‘ne brùtte guàje tra càpe e cójie… àpri je cùie e strìgni i dénti… me sse fìcerne le tinòcchia cómme i pertecàlli pé’ scotecà’ ‘ste fùrne! ”

NATOJIA: “… E a Zefferìne, pé’ lla péna, ce aumendétte quéla frivicciòla che tè sèmbre àjie fìe ‘lla schìna… e se mettétte àjie létte…. e fréchete Chiarìna! ”

CHIARINA: “E ‘nfàtti, sò’ remàsta sòla e mmàl’appagliàta!… “

NATOJIA: “Chiarì’… quànne che stà a cavàjie a ‘n’àsene… se nen te dà’ ‘na smucinàta te màgni le tòcche!… Pòra Chiarìna… e se tu piàgne nce stà nisciùne che te nònna! ”

CHIARINA: “ Quést’è le vére… ma caccósa la putìve fà’ pùre tu… e ‘mméce… quànda fatìca!…”

NATOJIA: “Le ché?… Ie?… Chiarì’… me sa che nen te lle recùrdi bbóne… èva pròpia quélla settimàna ch’atéva sposà’ je fìjie dejie fratejie della quinata acquistàta de fràteme cuggìne ‘Ntunìne… e ì’ steve ‘ne póche ‘mpicciàta pé’ spennà’ le pàpere e le cajine e scortecà’ i cuniji pé’ je prànze… e pé’ dà’ ‘na sistemàta ajie corréde dejie carràgge… e pé’ preparà’ je létte aji spùsi… “

CHIARINA: “Bèh… tu pé’ nen venì’ ècche a scotecà’ je fùrne…te sarrìsti mèssa a quijie bbràv’e ‘mprofumàte létte deji spùse, Nató’… “

NATOJIA: “ Chiarì’… je fùrne è je vóstre… e lla primièra ve ll’ateta veté’ vù!… E pó’… óh… trótte d’àsene dùra póche!… Piàne piàne, Chiarì’!… ”

CHIARINA: “Eh… scì’… pecché… se cùrri ‘ne póche… te pó’ scapicollà’… e allóra… fàmme pó’ capì’… ma tu gnènde ‘ó fa’? ”

NATOJIA: “Gnènde?… E chi va currènne ammónte e abbàlle pé’ ‘ssi vìqueli p’avvisà’ la gènde?… E cèrte ‘òte m’attòcca a sendì’ pùre le chiàcchiere de ‘sse pettequelòne!?… Pùre quànne fìschia je vénte e càla la nève e te sbàtt’àjie mùcche… mbè ì’ nen me fèrme mai… “

CHIARINA: “De chiacchiarà’… óh… Nató’… cérca de mòve ‘sse cùie e vìde de fà’ càcch’àtra cósa… àtre che ciavelà’… “

NATOJIA: “Chiarì’… la chiàcchiera è la chiàcchiera… e sótte la léngua ce stà je guadàgne… e le sà’ pùre tu! ”

CHIARINA: “Bèh… ‘ne póche è le vére… ì’ pùre… ècche… avéntr’a ‘ste fùrne… ma nen ‘saggeréme tróppe, èh… Nató’… tu sarrìsti ‘na bbòna cristiàna… sóle se tenìssi ‘ne pàre de mètri de léngua di méne…bah…! ”

NATOJIA: “ Mèche… ca tèche! “

CHIARINA: “ Oddì’… èsse Zefferìne, ainémece… léste… e chi se je resènte mó quìsse? “

Entra Zefferine, osserva qua e la ciò che è stato fatto… poi scuote la testa in segno di disapprovazione.

Giovambattista Pitoni

avezzano t2

t4

pag.2 di 7-Sante 'Middie... Je Tarramute !

t3

avezzano t4

t5